Steve Hill – klein van stuk maar o zo groot
Interviews

Datum, zaterdagavond, 13 November 2004. Plaats, Docklands Amsterdam. Evenement, de tweede editie van HQ XL. Tijdstip, na Steve’s B2B set met JP. Temperatuur, fokking freezing. Setting, een te fel verlicht kamertje backstage terwijl on stage Alex Kidd en Gaz West aan het beuken waren. Aanwezig, Diana, Danny B., Steve Hill en ik zelf. Dit waren de ingrediënten voor het langverwachte interview met Grootmeester Steve Hill.

Dit waren de ingrediënten voor het langverwachte interview met Grootmeester Steve Hill. Ik kijk even de kamer rond en zie naast mij Diana en Danny B. zitten. Diana – beter bekend als Jana a.k.a Magicsjeup – had tijdens haar wereldreis ook nog eens de kleine man op een feest in Sydney ontmoet. Een gesprek volgde al snel en de basis voor een volgende ontmoeting in Nederland was gelegd. Danny B. in hart en nieren Harddance liefhebber en werkzaam bij Verhagen Pers wilde een interview van mij bijwonen voor zijn toekomstige projecten. Steve Hill is een vent met het hart of de juiste plek, zo blijkt al gauw. Hij hoeft er geen seconde over na te denken om zijn mede DJ’s te helpen met het uitlenen van zijn personal headset of platenkoffer en hij is altijd bereid om interviews te geven.

In tegenstelling tot de vele DJ’s die ik het afgelopen jaar geïnterviewd heb is Steve Hill heel erg open en wordt hij vooral niet gehinderd door enige schaamte of verlegenheid. Erg handig als je iemand tegenover je hebt zitten die makkelijk en vooral ook graag praat. Het was daarentegen wel wat lastig om er een woord tussen te krijgen. Zonder al te veel omwegen begonnen we gewoon het gesprek en zagen wel waar we zouden eindigen.

Onbekend bij het grote publiek

Dat hier in Nederland relatief weinig mensen mij kennen is natuurlijk logisch. Zo vaak ben ik hier nog niet geweest. Natuurlijk is het ook mijn doel om bekender te worden onder het bredere publiek in plaats van alleen maar bij ‘a happy few’. Ik zie het meer als een keerzijde van succes dat ik momenteel zowat elk weekend wel in een andere stad op een ander continent speel. Het uiteindelijke doel hiervan is natuurlijk om overal bekender te worden onder het bredere publiek. Echter, dat happy few netwerkje dat ik hier heb is me ook wel dierbaar en ik voel me er zelf erg goed bij. Toen ik de eerste keer hier kwam spelen werd ik ook meteen door JP op sleeptouw genomen en aan iedereen voorgesteld. Ik zie het ook meer als one big happy family. Ze doen er ook alles aan om me thuis te laten voelen en dat waardeer ik zeer.

Ondertussen loopt een van de geluidsmannen in en uit de kamer. Ook JP en Jessica laten geregeld hun gezicht even zien.

Wat een CV

Voor degene die Steve nog niet kennen is een bezoekje aan zijn website [URL invullen] zeker de moeite waard want meneer Hill is niet alleen actief bezig als DJ, maar ook al producer.
Per jaar heb ik zo’n 75 Gigs verspreid over de hele wereld. Sinds dat ik in Australië woon ben ik veel meer aan het internationaliseren gegaan en ben daar zeker blij mee want het houdt me ontzettend scherp. Jaarlijks produceer ik ongeveer twintig tracks onder verschillende pseudoniemen op één van mijn vier labels. Verder houd ik mij ook nog bezig met het promoten van parties, heb ik mijn eigen publishing company en manage ik ook nog drie andere artiesten. Kortom ik vind het heerlijk om mezelf bezig te houden.

Nederland vs Australië vs de USA

De wereld is natuurlijk steeds kleiner aan het worden met alle [elektronische] ontwikkelingen om ons heen. Ik geloof wel dat in iedere industrie dit bijna voelbaar is. Daardoor worden eventuele verschillen ook steeds kleiner. Wat mij wel ontzettend opvalt, is het feit dat je bijvoorbeeld in Australië en New Zealand steeds meer UK DJ’s aan de slag ziet gaan. [Nederlanders zien we daar nog niet zo veel]. Heel vaak zie ik weer dezelfde gezichten als ik in die regio speel. Zo komt het geregeld voor dat je daar feestjes hebt met line ups waar standaard Lisa Lashes, Tiserra en Haslam gezamenlijk op staan.

Voor wat betreft de feestjes waar we mogen draaien zie je dat Nederland heel erg ver vooruit is. Je moet ook niet vergeten dat Nederland en Engeland min of meer als de bakermat van de scene gezien worden. Hier in Nederland moet alles perfect geregeld zijn t.a.v. de geluidsinstallatie, het licht, de decks, het décor, ver tot aan de catering toe zelfs. Alles moet 100% lopen. Je merkt het al vanaf het moment dat je wordt opgehaald van het vliegveld. In Australië mag je gewoonweg [nog] niet verwachten dat alles tot in de puntjes geregeld is – hier wel! Voor minder doen jullie het niet.

Het feit dat het hier zo goed geregeld is heeft natuurlijk ook weer zijn nadeel. Je merkt ook dat het publiek hierdoor ontzettend verwend is en wil daarom ook altijd het beste van het beste. Je kan je hier geen fouten permitteren, niet als DJ en niet als organisatie. Dat neemt een ontzettend grote druk met zich mee. Dan is een gig in Australië al heel gauw care free en lang leve de lol want alles is nog nieuw en mensen zijn al heel gauw tevreden. Maar wanneer je te vaak in Nederland of de UK speelt dan word je zelf ook verwend als DJ zijnde en wou je dat het overal waar je speelt wel zo geregeld was. Het lijkt ook alsof het hier in Nederland bijna deel uitmaakt van de cultuur – tot aan de pillen toe, al zeg ik zelf.

In de USA, waar ik ook veel optreed, is weer heel anders. Daar zijn ze heel druk bezig met elkaar te kopiëren maar houden ze met arendsogen vooral de Europese scenes in de gaten.

In mijn ogen zijn er ook heel veel overeenkomsten tussen UK en NL DJ’s. Wat mij altijd opvalt is het wederzijdse respect dat ze elkaar tonen. Ook zijn velen van ons vrienden van elkaar en hebben we – tussen alle gigs door – geregeld contact met elkaar over onze sets, remixes en onze eigen producties. In Australië gaat dat heel anders, bijna het tegenovergestelde. Daar lijkt het wel alsof het steeds meer een territoriaal iets aan het worden is. Dat komt min of meer ook vanwege het feit dat het daar allemaal nog in de kinderschoenen staat, denk ik zo.

Openluchtfeesten

In heel Nederland lijkt het wel dat er voor elke subcultuur wel wat te vinden is. Iedereen komt in het hele land wel ergens aan zijn trekken. In Australië is dat helaas beperkt tot in de twee grootste steden van het land, Sydney en Melbourne. De scene is hier over de laatste paar jaar vrij groot geworden. Omdat je het hele jaar door mooi weer hebt zal de scene over het algemeen ook naar buiten verplaatsen. Je zou het bijna kunnen vergelijken met de scene die je ’s-zomers in Ibiza meemaakt. Heel veel openlucht festivals, -feesten en -raves het hele jaar door. Erg cool allemaal en best wel jammer dat dit niet in Nederland mogelijk is.

DanceValley heeft wel een ontzettend grote indruk op me gemaakt. Nu was het voor mij persoonlijk nogal moeilijk dit jaar. Ik kwam een half uur van tevoren aan op het terrein en na mijn set moest ik meteen weer doorvliegen naar mijn volgende gig in de UK. Wat wel even het vermelden waard is was dat het die middag op DanceValley zo heet in de booth was, dat voor mijn ogen mijn platen in de felle zon lagen te koken. Op de decks trokken ze binnen no time krom. Uit pure noodzaak ben ik toen maar overgegaan op CD’s. ik schrok in de eerste instantie wel maar daar moet je mentaal wel tegen kunnen want het publiek ‘smells fear’, they are just like dogs! Het was inderdaad bizar om te zien hoe de platen kromtrokken. Ik stond op dat moment Steve net te fotograferen. Roy de stage manager moest erbij komen en hield met een hoes de platen in de schaduw.

Zoals ik al zei, het publiek heeft het gauw genoeg door als je staat te klooien. Je moet je cool weten te bewaren. Zo had bijvoorbeeld Dave Randall bij de HardHouse Academy een probleempje met een skippende naald. Uit pure frustratie sloeg Dave zo voor the publiek zijn plaat aan diggelen. Het publiek wist even niet hoe ze moest reageren. In mijn opinie had hij in dit geval gewoon relaxt moeten blijven, de plaat moeten stoppen en meteen met de nieuwe doorgaan. Niets aan het handje. Je bent er voor om het publiek te entertainen, niet om ze op te fokken.

Ik moet zeggen dat ik ‘extremely lucky‘ ben om in Nederland op grote festivals als DanceValley, HQXL, HQ-100 heb mogen spelen. Juist vanwege de prestige die deze festivals met zich meenemen is het al een eer om hier te mogen spelen. Ik geloof dat iedere DJ het met mij eens is wanneer ik zeg dat er nergens op aarde iets is als DanceValley. Nothing can beat that! Ik speel overal ter wereld maar DanceValley is uniek!

Elke keer dat ik in Nederland speel ben ik nerveuzer dan normaal omdat mijn set perfect moet zijn. Maar dat is alleen maar goed voor me want alleen op deze manier kan ik mezelf 110% geven en zal ik niet kunnen terugvallen op een automatische piloot.

In contrast tot hetgeen wat we hier bespreken lijkt het binnen in de kamer steeds kouder te worden. Het wordt tijd dat we afsluiten. Ondertussen heeft er weer een wisseling van de wacht plaatsgevonden. De Harris Brothers beter bekend als de Organ Donors hebben hun plekje opgeëist en begonnen hun live set. Nog een laatste paar vraagjes.

De HQ XL set

Naar mijn gevoel is het echt super gegaan. Toen UDC aan mij vroeg met wie ik een B2B wilde doen was JP de eerste die me binnenschoot. Het was ook geen verrassing dat JP er ook zo over dacht omdat onze stijlen zoveel op elkaar lijken. Met het tijdstip van onze set in het achterhoofd zijn we aan de voorbereidingen begonnen. We zijn een paar maanden bezig geweest met het vinden van de juiste tracks. Niet te hard want er kwamen nog zoveel meer sets na ons. Qua tijdstip hebben we dus in onze ogen de beste set neergezet. Veel hebben we niet kunnen oefenen omdat ik pas deze ochtend in Nederland aan kwam, maar het leek wel alsof we mekaar aanvoelden. Heerlijk.

Ambities

Als ik zo terugkijk op hetgeen dat ik tot nu toe allemaal bereikt heb zie ik één ding steeds naar voren komen en dat is iets waaraan ik zeker ook in de toekomst wil vasthouden. Ik wil graag de wereld veroveren met mijn muziek maar ik wil daarvoor nooit en te nimmer compromissen voor sluiten. Ik wil die dingen blijven doen die bij mij passen. Ik wil mijn muziek blijven spelen en die gigs blijven doen die nu ook zo op mijn lijf geschreven staan.

Eigen sound

En als ik het heb over mijn eigen muziek, mijn eigen sound dan kan je dat het beste omschrijven als Euphorica – oftewel, uplifting en hard en daarbij natuurlijk de nodige vocals. Deze sound draai ik eigenlijk al vanaf het begin af aan, zo’n 15 jaar lang. Ik verplaats me altijd in het publiek. Toen ik vroeger bij het publiek hoorde had ik het ook altijd naar mijn zin als DJ’s het naar hun zin hadden en dat wil ik zelf ook overbrengen. Mijn goede zin moet zowat besmettelijk zijn voor het publiek, dan hebben we het gewoon lekker samen naar ons zin. Ik stel trouwens mijn set nooit van tevoren vast. Vaak wel de eerste en de laatste track. De rest ertussen hangt grotendeels af van het publiek en de sfeer.

Respect

Muzikaal gezien heb ik dat vooral voor Rob Tiserra. Hij speelt echt altijd voor het publiek. Presteert continu en weet het publiek altijd weer op een unieke manier te bespelen. Een ander is natuurlijk Yoji. Hij heeft met zijn stijl altijd een vast publiek weten te boeien en dat respecteer ik ten zeerste. Ik had het er toevallig ook met James Lawson over, dat je er tegenwoordig wel bovenuit moet steken met een herkenbare stijl. Als je dat niet hebt ben je een DJ van 13 in een dozijn en dat moet denk ik nooit je ambitie zijn. Het gevaar aan de andere kant is dat veel mensen óf van je houden óf ze mogen je [of je stijl] helemaal niet. In mijn ogen ben je ook altijd ‘as good as your last set’. Dat is ook hetgeen wat het publiek onthoudt.

Laatste woorden

Het gaat niet alleen om drugs, maar meer om de altijd weer leuke en gezellige sfeer!

Steve Hill

JFK

 

Share/Save/Bookmark