Mijn twintigste verjaardag
Column
Ik weet het nog heel goed toen ik mijn twintigste verjaardag mocht vieren.  Laat me je even een beeld van die dag schetsen; ik zat vrijwel in mijn eentje op het strand, 28 graden Celsius, strak blauwe lucht, kalme zee, licht briesje, hier en daar een verdwaalde wandelaar, groene wuivende palmbomen en een lekker chill muziekje kwam van een strandtentje.  Je moet je wel even bedenken dat het hartje winter was in Venice Beach, California want ik ben immers in januari jarig.  Die dag heeft zo'n indruk op mij gemaakt dat ik daar te plekke een belofte aan mezelf heb gemaakt dat ik mijn verjaardag nooit meer zelf zou gaan vieren.  Want kom, zeg nou zelf, een januaridag als deze maak je in Nederland zeker nooit meer mee dus hoe kon ik in hemelsnaam dat gevoel overtreffen?  Dus, zonder al te veel in detail te treden heb ik mijn verjaardagen nadien zoveel mogelijk genegeerd.  

In het begin zorgde ik ervoor dat ik tijdens mijn verjaardagen altijd ergens in het buitenland was.  Was het niet vanwege een wintersportvakantie dan was het wel vanwege een goed geplande dienstreis.  Ik deed er echt alles aan om maar niet in Nederland te zijn tijdens deze dag.  Vaak zat ik dan alleen in een hotelkamer of in een vergaderzaal met mensen die niet op de hoogte waren van de additionele betekenis van deze dag.

 

Een aantal keer heeft iemand anders het lef gehad om voor mij een verjaarsfeestje te organiseren.  Natuurlijk is dat altijd wel leuk wanneer een ander dat voor je doet, zolang het maar geen surprise party was, viel het wel in goede aarde.  Maar toch bleef ik terugblikken op die speciale januaridag in California en kreeg ik weer de bevestiging dat mijn 20ste verjaardag gewoon mijn mooiste verjaardag was.  Een keer, een jaar of twee/ drie geleden probeerde ik weer zelf het initiatief te nemen hiervoor.  Afspraken waren gemaakt, de ruimte was min of meer besproken maar 3 weken voor de heugelijke dag werd de stekker door de uitbater van de locatie eruit getrokken.  It just wasn't meant to be.

 

18 januari 2007 naderde en opeens kreeg ik de kriebels om mijn verjaardag toch zelf te vieren met een groepje mensen die ik er bij wilde hebben.  Ik weet niet waar die drang ineens vandaan kwam?  Ouderdom?  Wijsheid?  Of gewoon leuk, ik heb een reden om iets te vieren?  Die laatste als reden hanteren is echt gelul want dan was ik al die jaren wel in Nederland gebleven.  Die tweede dan?  Nèh, ik zou nou niet zozeer weten wat voor een wijsheid ineens de kop doet opsteken om een feestje te geven.  En dan zeker wanneer het gaat over iets waar je als mens al helemaal niets voor hoeft te doen.  Elke dag word je ouder of je het nu wilt of niet.  De eerste reden dan?  Misschien dat ik nu al zo seniel aan het worden ben dat ik niet eens meer weet dat er geen reden is om een verjaardag te vieren.

 

Het feit dat ik na al die jaren de stap heb genomen om een feestje te geven zou ik eigenlijk niet eens moeten willen analyseren.  Ik moet eigenlijk gewoon zeggen, ik was jarig, ik wilde een feestje geven en wilde daar een groepje lieve mensen voor uitnodigen.  Van dat groepje mensen is het gros op komen dagen en we hebben er gezamenlijk toch een leuk feestje van gemaakt, zo leuk zelfs dat het mijn 20ste verjaardag in een schaduw heeft gezet.  Sterker nog, het smaakte zelfs naar meer maar daar zal ik wel weer heel lang over nadenken of ik dat wel moet doen, want zeg nou zelf....hoe in hemelsnaam top ik deze verjaardag nou weer?

 

JFK

 

(ps. Aan iedereen die mijn verjaardag niet vergeten heeft, thanks allemaal en natuurlijk de special thanks naar JP en Rick!)

Share/Save/Bookmark